Strijden tegen borstkanker doen we niet alleen. In deze rubriek vindt u columns over borstkanker van bekende Nederlanders, hoofdredacteuren en schrijvers. Anne Mulkens kreeg twee keer de diagnose borstkanker en schreef er een boek over: 'Mamma, waar is dat borsje nou?'. Vandaag haar column 'Het is geen wedstrijd'.

Het is géén wedstrijd!

Tijdens de borstkankermaand moeten we ons allemaal en vooral de vrouwen die tot nu toe de dans zijn ontsprongen, bewust worden van het feit dat deze ziekte bestaat en dat we een kans van één op de acht hebben er zelf last van te krijgen. Geen fijne boodschap. Reclamebureaus en tv-programma's die namens de Stichting Pink Ribbon die onheilsboodschap aan ons mogen verkopen snappen dat natuurlijk ook wel. Vliegen vang je met mest en stroop dus wanneer je voor een goed doel geld wil lospeuteren maak je de boel extra mooi of extra beroerd. In het geval van borstkanker wordt de bittere pil van een mooi en zoet glazuurlaagje voorzien. In reclamecampagnes wordt de problematiek rondom deze vorm van kanker teruggebracht tot een cosmetisch probleem. Borsten horen samen te zijn! Eén, anderhalf of geen is blijkbaar geen optie want, zo wordt ons verteld, dit tast je 'vrouw zijn' aan.  En dat kan natuurlijk niet.  In onze maakbare wereld moeten we er liefst allemaal even mooi en perfect uitzien. En dat kan. Mocht je om te overleven onverhoopt één, twee of een gedeelte van een borst moet inleveren is dat geen ramp, bij de dokter kun je zo voor een nieuwe terecht.

'Was borstkanker maar een wedstrijd'
Wanneer je tot één van de acht behoort en dus al de klos bent, heeft de Stichting Pink Ribbon goede adviezen voor je over hoe je de ziekte kunt overwinnen. Dat doe je door enorm positief te blijven, mentaal krachtig, erg strijdbaar en er vooral ook goed verzorgd uit te blijven zien. Stel je strijdbaar op, zorg dat je 'vrouw zijn' niet wordt aangetast en alles komt vanzelf weer op z'n pootjes terecht. Deze week vielen er binnen drie dagen twee overlijdensberichten bij ons op de mat. Beide van jonge vrouwen die aan borstkanker zijn overleden. Zij hebben zoals dat tegenwoordig heet 'de strijd verloren'. Gezien in het licht van hetgeen de Stichting Pink Ribbon suggereert, zou je kunnen denken dat deze vrouwen niet hard genoeg gevochten hebben, niet positief genoeg waren of niet mentaal krachtig genoeg. En daar kan ik witheet om worden! Was borstkanker maar een wedstrijd. Was het maar iets waar je door positief te zijn, te strijden en er leuk uit te zien van kon winnen. Dan had de score tussen deze twee vrouwen en borstkanker er beslist anders uitgezien. Beiden zouden met een absolute overmacht hebben gewonnen!

Borstkanker is een ingrijpende ziekte die niet alleen de man of vrouw die de ziekte krijgt treft maar ook de partners, ouders, kinderen, broers, zussen en anderen om hen heen. Wat mij betreft is het tijd dat er wat tegengas ontstaat tegen de oppervlakkige en optimistische boodschappen tijdens de borstkankermaand. Borstkanker is géén wedstrijd, borstkanker is géén cosmetisch probleem! Doen alsof het dat wel is, is een klap in het gezicht van elke borstkankerpatiënt en enorm kwetsend en een trap na voor borstkankerpatiënten die weten dat ze, ondanks de strijd die ze leveren, aan deze ziekte zullen gaan overlijden.