Bezoek aan de witte jas

 

Mooie plek blijft dit toch. Als je zo naar buiten kijkt. De grachten. Wat het meest opvalt zijn die bomen. Ongelofelijk wat een groene hoge bomen. De top is niet eens te zien. Geluid van bootjes, toeristen op hun rode fietsen. Irritante toeristen die nooit uit hun doppen kijken.

'Mevrouw Abma?'

Mevrouw Abma. Blijft nog altijd raar. Word er altijd een beetje giechelig van.

Ik loop achter de witte jas aan. Bovenlichaam ontkleden graag.
De plaat is best koud. Leg eerst de linker er maar op. Het is even een vervelend gevoel. Wist niet dat ie (of is het zij) zo plat kon worden. Niet echt een lekker gevoel he zeg ik lacherig. Witte jas zegt niets terug. Normaal zou ik de stiltes vullen maar daar doe ik vandaag niet aan besluit ik.
Het is eigenlijk zo klaar. Neem maar weer plaats, de dokter kijkt er zo naar en dan hoor je meteen de uitslag. Fijn dank u.

Komt borstkanker in de familie voor?

De zon schijnt maar de hoge bomen houden het tegen. Hoeveel mensen zouden al naar die bomen hebben gekeken?
Schiet op witte jas moet nog een hoop doen vandaag.
'Mevrouw Abma?' Begin er al een beetje aan te wennen. We moeten nog een foto maken. Hoezo nog een foto? Waarom? De dokter wil zekerheid. Ooh... Hetzelfde ritueel volgt. Het dringt nu pas door wat ik hier kom doen. Begin haast te huilen. Stel je niet aan, je hebt niets. Komt borstkanker in de familie voor? Ik knik.
Kleed je maar weer aan hoor en neem nog maar even plaats. God wat maakt die klok een hoop herrie. Hing die er net al? Zal ik even naar huis bellen? Waarom zei ik toch zo stoer dat ik wel alleen gi...Mevrouw Abma , het is goed hoor, u kunt gaan. Ik vraag verder niets meer.

Buiten. Warmer dan ik dacht. Ik bel naar huis. Hij hoort het aan mijn stem. Gaan we wat leuks doen?  Ja, alsjeblieft...!  Wat is fietsen op de grachten toch fantastisch...op mijn rode fiets!

 

Zie ook:

 

Alle columns op een rij:

De website van Cynthia Abma